Editorial
Meqë u bënë pesë vite që e komentojmë këtë edicion, po them dy fjalë ashtu siç i mendoj:
Big Brother-i i mbrëmshëm nuk më dha asnjë goditje energjie. As spektakli, as shtëpia, as njerëzit brenda saj.
Hapja me “dridhe moj bajame dridhe”, për të thënë të drejtën, mu duk e lirë. Një lloj spektakli “ZARA me ofertë”: duket shumë, por s’ka peshë. Asnjë emocion real, asnjë ndjesi që po nis diçka e madhe.
As historitë personale nuk sollën risi. E kemi dëgjuar këtë film:
Gracianos s’ia dinte motra, Rozes s’ia dinte mami, Xhodit s’ia dinte gjyshja. Narrativa të ricikluara, të konsumuara, pa impakt. Big Brother nuk mund të mbijetojë me histori të kopjuara nga një sezon në tjetrin.
Vrenozi? Mund të jetë personazh i mirë për TikTok. Por Big Brother nuk është TikTok. Është një garë 100-ditore, një sprint psikologjik dhe emocional. Mosha dhe energjia kanë rëndësi. Këtu nuk mjafton të jesh viral; duhet të jesh i qëndrueshëm.
Pjesa tjetër e banorëve më duken “soft”. Karamele Zana, le ta quajmë kështu. Përjashtim ndoshta miss-i nga Kosova, por një Big Brother nuk mbahet me një BIA të vetme. Disa prej tyre duket sikur kanë hyrë për rehabilitim: dy flasin hapur për ankthin, dhe uroj sinqerisht të mos ketë dalje të shpejta. Por sërish, ky është Big Brother, jo terapi në grup.
Xhiku i West Side Family është “i far burri”, por mosha e tij nuk shet për këtë format. Dhe këtu del problemi më i madh:
Top Channel nuk e kishte gjetur lojtarin me yll në ballë. Aty ku zakonisht që në natën e parë e ndjen kush do ta mbajë shtëpinë mbi supe, këtë herë kishte boshllëk.
Prime-i i parë nuk e kishte energjinë e një nate të parë. Ishte më shumë një “hajde ta bëjmë Big-un se erdhi data”. Edhe opinionistët nuk kishin kimi mes tyre. Nuk pati përplasje, nuk pati tension, nuk pati zëra që të zgjonin vëmendjen.
Ledioni mu duk i lodhur. Si të ishte në prime-in e 16-të, jo në të parin. Pa atë freskinë që zakonisht i jep tonin gjithë sezonit.
Dhe ajo që më ra më shumë në sy:
Asnjë “WOW”.
Asnjë “jam i lumtur që jam këtu”.
Asnjë “faleminderit për mundësinë”.
Sikur të gjithë kishin ardhur në Big Brother… me zor.
Dhe kjo, për një format që jeton nga energjia, dëshira dhe etja për lojë, është alarmi më i madh
